پيغام

( از مجموعه اشعار ِ " آخرين همسفر " ، تهران ، 1344 )

از تن ِ دشت ِ مبتلای ِ جذام
در شبی تلخ گونه می گذرند
اين سواران ِ چابک و گمنام .
قلبشان آسمان ِ بی ابر است
روحشان پاک و ژرف چون درياست .

از نظرگاه ِ وحشيانِ پليد :
« پايشان شوم و نغمه شان دشنام » .

همچنان تند و تيز می رانند
از شب ِ تيره تا به صبح ِ سپيد
خفتگان تازخواب بر نشده
برسانند نامه وپيغام  :
« دوستان ! خواب خوش ، سپيده دميد
غنچه گل داد و باد پا به گريز
او سترون ، نه ! بود آبستن :
اينت باغ و بهار ِ شورانگيز ... »

تهران 27 - 11 - 39